در فروشگاه موقتی که اواخر همین ماه در خیابان شیبویای توکیو برپا شد، هواداران گروه پسرانه‌ی فیلیپینی SB19 پشت هم صف کشیده بودند و دیسک محدود و تی‌شرت می‌خریدند. فروشگاه ناچار شد به دلیل تقاضای سنگین، پنج روز بیشتر باز بماند.
در همان سفر، SB19 در یوکوهاما با هوادارانش دیدار کرد و در توکیو و اوساکا روی صحنه رفت؛ گروه هشت‌نفره‌ی BINI هم نخستین‌بار در جشنواره‌ی Summer Sonic ظاهر شد. اما این موفقیت‌ها اتفاقی نبودند و بخشی از روندی بزرگ‌ترند.
داده‌های ساندچارتز، پلتفرم فرانسوی تحلیل موسیقی، تصویر روشنی می‌دهد: سهم هنرمندان اندونزیایی از ده جایگاه نخست هفتگی اسپاتیفای در اندونزی، میان ۲۰۲۱ تا نیمه‌ی نخست ۲۰۲۶، از ۳۹ درصد به ۹۷ درصد رسید. یعنی تقریباً تمام فهرست هفتگی از هنرمندان خود کشور پر شده است.
همین الگو در دو بازار بزرگ دیگر منطقه هم تکرار شد. در فیلیپین سهم از ۳۱ به ۸۱ درصد و در تایلند از ۷۱ به ۷۶ درصد رسید. آنچه تغییر کرده ساختار شنونده نیست؛ سلیقه‌ی بازار است.
تحلیل‌گری مستقل به نام Tsurezure Lab که در ژاپن جدول‌های پخش پنج کشور منطقه را از ۲۰۲۳ تا ۲۰۲۶ پیگیری کرده، حمایت گسترده‌ی داخل منطقه را دیده و آن را به شباهت‌های زبانی و فرهنگی نسبت می‌دهد. او می‌گوید اثری که در کره دیده می‌شود، حالا در بازارهای همسایه بازتاب پیدا می‌کند.
رزینا اوروساییا، رئیس انتشارات سونی در آسیا، عددی از دل تجربه‌ی سی‌ساله‌اش می‌گوید: وقتی در ۲۰۰۱ وارد صنعت شد، در فیلیپین موسیقی بین‌المللی گرایش غالب بود؛ امروز موسیقی بومی همان ۸۱ درصد را در اختیار دارد. تغییری در این اندازه حاصل یک موج نیست.
حالا پرسشی ذهن صنعت را درگیر کرده: آیا هنرمندان جنوب شرق آسیا می‌توانند موفقیت جهانی همتایان کی‌پاپی خود یعنی BTS و بلک‌پینک را تکرار کنند؟ هواداران برای این پدیده نامی ساخته‌اند: SEA-pop. اما ناظران هشدار می‌دهند الگوی کی‌پاپ را نباید کورکورانه کپی کرد.
دی‌الین نایوبالانگ از دانشگاه کریستن اندونزی معتقد است این تحول آینه‌ی خود منطقه است. دستاورد قطعی، پر شدن سه بازار بزرگ منطقه از موسیقی خودشان است؛ اینکه آیا همین موفقیت از مرزهای منطقه هم می‌گذرد، در روزهای آینده معلوم می‌شود.
منبع: South China Morning Post
دیدگاه‌ها
۰ موردهنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.